استفاده بالقوه از هواپیماهای بدون سرنشین در هشدار زودهنگام و کنترل پیشگیرانه هجوم ملخها پیشنهاد پروژه مفهومی(بخش دوم)

نوشته شده توسط
این مورد را ارزیابی کنید
(1 رای)
استفاده بالقوه از هواپیماهای بدون سرنشین در هشدار زودهنگام و کنترل پیشگیرانه هجوم ملخها پیشنهاد پروژه مفهومی(بخش دوم) - 5.0 out of 5 based on 1 vote

کمیسیون کنترل هجوم ملخها در منطقه غربی (CLCPRO)

و
ملخها و آفات گیاهان مرزی(AGPMM)
سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد
ژوئن 2016

 

تاثیرات اولیه پروژه عبارتند از:
تیم هایی که قادر هستند مناطق بزرگ، ناامن و غیر قابل دسترس را با یک روش ساده دربر گیرند.
تشخیص زودهنگام هجوم ملخها.
نظارت بر عملیات موثر و دقیق.
نظارت بر عملیات بی خطر برای انسان و محیط زیست.
راه حل کم هزینه و مقرون به صرفه و قابل دسترس برای کشور هایی که مورد هجوم ملخها قرار گرفته اند.
کاربری آسان و راه حل آسان جهت حل مشکل با استفاده از مواد محلی در دسترس.

1.    بررسی اجمالی

در بیابان های دورافتاده مناطق وسیعی به اندازه تقریباً 16 میلیون کیلومتر مربع وجود دارد، که از غرب آفریقا تا هند گسترش می یابد و شامل برخی از فقیرترین کشورهای جهان می شود و به طور منظم توسط تیمی از افراد جهت جلوگیری از هجوم ملخ ها پایش می شوند. فعالیت های مشابه در قفقاز و کشورهای آسیای مرکزی و همچنین در ماداگاسکار (جایی که مناطق دور افتاده و غیر قابل دسترس بوده و بررسی و نقشه برداری سخت و دشوار می باشد)، انجام می شود. نظارت، فعالیت اصلی در هشدار به موقع جهت اعلام هجوم ملخها را تشکیل می دهد و یک سیستم کنترل پیشگیرانه می باشد. اگرچه ماهواره ها برای سنجش و تخمین میزان بارندگی و پوشش گیاهی سبز برای کاهش و اولویت بندی کردن این مناطق بزرگ و بالقوه مورد استفاده قرار می گیرند، (این اشکال بواسطه حذف اشتباهات به تصویر کشیده می شود). نقشه برداری و بررسی هوایی معمولا ممکن نیست، بدلیل هزینه های بالا و در دسترس نبودن هواپیما. در نتیجه، نیاز به تکمیل این ابزارها وجود دارد با اضافه کردن تکنولوژی جهت اماده کردن قسمتهایی از زمین برای رشد و نمو گیاهان سبز و ممانعت از هجوم ملخ ها. منظور از مفهوم این یادداشت ها معرفی استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین با هدف بهبود کیفیت نقشه برداری ها و راه حل زودهنگام هجوم ملخها در منطقه غربی می باشد.

 2.    مقدمه

هجوم ملخها یکی از خطرناک ترین آفات مهاجر در جهان محسوب می شود و می تواند به آسیب جدی به منابع کشاورزی منتهی شود. این تهدیدی برای کشاورزی در یک منطقه وسیع از جهان است که از ساحل اقیانوس اطلس در غرب آفریقا تا نزدیک به شبه قاره هند کشیده شده است. با توجه به توانایی جابجایی آنها، در طی چند هفته هزاران کیلومتر را طی می کنند، هجوم ملخها یک نگرانی بین المللی است که پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی بسیاری در بر دارد.

منطقه پخش و توزیع هجوم ملخها به سه بخش تقسیم می شود: غربی، مرکزی و شرقی. منطقه غرب(WR) شامل کشورهای غربی و شمال غربی آفریقا ( الجزایر، بورکینافاسو، لیبی، مالزی، موریتانی، مراکش، نیجر، سنگال، چاد و تونس) است. در سال 2003 تا 2005 مناطق آفت زده نیاز بهعملیات کنترل پشتیبانی داشتند که از سوی کشورهای نگران و جامعه بین المللی که تقریبا 13 میلیون هکتار را در بر می گرفت مورد حمایت قرار گرفتند. هزینه منطق آفت زده در حدود 570 میلیون دلار تخمین زده شد. آسیب به منابع گیاهی کشاورزی از 30 تا 100 درصد بسته به نوع محصول بود. بیش از هشت میلیون نفر به طور مستقیم تحت تاثیر این بحران قرار گرفتند. هزینه ای که صرف شد جهت پایان دادن به بحران، معادل 170 سال کنترل پیشگیرانه در منطقه بود. این نشان دهنده اهمیت استراتژی کنترل پیشگیرانه و اجرای مؤثر آن توسط کشورهای ذینفع و شرکای بین المللی برای به حداقل رساندن هزینه ها و عواقب اقتصادی، اجتماعی و محیط زیست می باشد.

سازمان غذا و کشاورزی. (FAO ) سه کمیته محلی منطقه ای برای اجرای کنترل پیشگیرانهاز هجوم ملخها ایجاد کرده است:

کمیسیون کنترل هجوم ملخها در منطقه غربی (CLCPRO)

کمیسیون کنترل هجوم ملخها در منطقه مرکزی(CRC)

کمیسیون کنترل هجوم ملخها در جنوب غربی آسیا.
سه کمیته، پشتیبانی فنی و مالی را برای اجرای یک استراتژی کنترل پیشگیرانه ای که بر تقویت ظرفیت های ملی در نظارت، کنترل، آموزش، برنامه ریزی و ایمنی تأکید دارد، تأمین می کنند. هر کمیسیون با کشور های عضو و سرویس اطلاع رسانی هجوم ملخها در سازمان غذا و کشاورزی (FAOs Desert Locust Information Service) (DLIS) همکاری نزدیک می کند، که بر وضعیت جهانی نظارت داشته و هشدار اولیه را فراهم می کند. به این ترتیب کشورها توانایی بیشتری برای انجام یک واکنش سریع و موثرتر جهت کنترل دارند.

در طی کارگاه آموزشی منطقه ای CLCPRO در مورد تحقیقاتی که در نوامبر 2015 صورت گرفت، مشخص شد که تکنولوژی هواپیماهای بدون سرنشین به اندازه کافی تکمیل شده است که در مبارزه با هجوم ملخها ها استفاده شوند.

بر این اساس، برنامه تحقیقاتی منطقه ای (2016-2019) دو فعالیت مرتبط با هواپیماهای بدون سرنشین را شناسایی کرد:

  •    اجرای فن آوری در مناطق آزمایشی به منظور یادگیری و تجربیات اول؛
  •   توسعه تکنولوژی اختصاصی با اهداف پروژه ارائه شده در این سند براساس تجارب و درسهایی که از ابتدای فعالیت یاد شده مطابقت دارد.
خواندن 94 دفعه